انکار نمی کنم

شعر هایی را که نوشتم

بر بالهای پروانه ای که روزی نشست

بر گلهای پیراهنم

این بار:

بماند یادت

دم رفتن که دست میکشی به موهایت

تصویرت را در آینه جا بگذاری

که باور کنم دنیا

جهنم زیبایی است

حالا!!!

که دستهای تو سنگین ترین گوشواره های جهان را

به گوشهای من آویخته اند!بگذار

لب بزنند تمام مردم شهر

ملامت مان را

امروز:!!!!!!!!

چشم آینه در انتظار توست











در حق ما کسی بدی گفت خاطر ز غمش نمی خراشیم
ما نیز نکوییش بگوییم تا هر دو دروغ گفته باشیم